از عالمان شنیده ام که تو رسوا نمی کنی

گویند اگر به وعده رسیدی تو ؛ حاشا نمی کنی

رسوا تر از کنون , که شهره به بیچارگی شدم؟

(( من اسمه دواء )) چراپس مداوا , نمی کنی

============================

بقیه این شعر رو برای اونایی میفرستم که تشریف آورده باشند و نظرشون رو گذاشته باشند

باز باران , مثل تو سنگین و سرد می خورد بر برگهای خشک و زرد باز باران مثل تو , بی اعتنا گریه های مرد را باور نکرد باز کوچه ؛ باز هم هوهوی باد توی گوشم گفت ؛ دیگر بر نگرد قصه تکرار بدرودی غمین باز باران , باز شانه , بی تو سرد خش خش پاهای من , آرام و دیر پیر مستی , بعد تو تنها و طرد تو مقصر نیستی , من عاشقم عشق یعنی مرگ در چنگال درد باز باران , باز کوچه , باز شب توی گوشم گفت , دیگر برنگرد

علی در راه معبود و اجل دلشوره ساز ؛ امشب

علی در راه دیدار و فلک در سوز و ساز امشب

امیر قهرمانی ها ؛ خدای مهربانی ها

بیا بگذر ز خیر خواندن , ذکر و نماز امشب

فضای کوفه نامرد و دلت پر ناله پر درد و

امان از سجده و زخمی که گردد چاره ساز امشب

شکاف کعبه و فرقی دوتا از سجده و بغضی

که می ریزد و میکاود, دلی از غصه باز امشب

بیا بگذر زخیر خواندن ذکر و نماز امشب

این شعر رو به مناسبت سب ضربت خوردن حضرت علی (ع) سرودم

تقدیم به مولا

طی شد بهار و لذت جانی مرا نبود جز رنگ رنگ فصل خزانی مرانبود طی شد بهارعمر و نیامد بهار من چیزی بنام فصل جوانی مرا نبود از این گذار پر ز تلاطم بنام عمر جز حسرتی و قد کمانی مرا نبود گویی مرا به اشتباه زاد و می برد مرگ آمده ست و فرصت آنی مرا نبود من در کجای بازی این چرخ بوده ام نقشی بجز دویدن و نانی مرا نبود هی انتظار فرصت فردای بهتر و غافل از اینکه وقت و زمانی مرا نبود عمری به گرد دایره ای بی خبر گذشت عقل آن زمان رسید , که جانی مرا نبود هی من دویدم و هی بخت میگریخت با بخت بسته توانی مرا نبود

همگان تار تنیدند و تنیدیم و نشد

قصه ها گفته شدو باز شنیدیم و نشد

ما از اول به خط آخرمان دست زدیم

خسته از هرچه رسیدن ؛ نرسیدیم و نشد

درد فرسودگی عمر تهی ؛ کشت مرا

ناله و ذکر و دعا زوزه کشیدیم و نشد

و نشد

به خدا دست خودم نیست , دلم می خواهد که چو زنجیر به پاهای تو باشم و نشد که تو را حبس کنم در ته دل و نگهبان نفسهای تو باشم , و نشد همچو بادی به سراپرده دالان دلت ذکر امید دعاهای تو باشم ونشد قطره ای اشک ز خوشحالی دیدار و دمی هوس بوسه به لبهای تو باشم , و نشد نای پایت به بیابان پر از خار به ره خسته از چرخ